Fatma Altintas

 
 
 

Mijn naam is Fatma Altintas. Op het moment van schrijven werk ik bijna twee maanden bij Ingenieurs op Zuid (IOZ). Ik ben geboren en getogen in Groningen. Toen ik hier via een detacheringsbureau terechtkwam en met Stijn (directeur van IOZ) in gesprek ging zei hij:

"Nou, we hebben twee mogelijkheden, Rotterdam Engineering loopt heel goed, geen risico’s, maar we hebben ook Ingenieurs op Zuid, daar heb je wel risico’s. We zijn eigenlijk nieuw opgestart met mensen aannemen en opdrachten aannemen voor IOZ. Kies je voor IOZ dan neem je wel een risico, maar dan ben je wel een voorbeeld voor andere jonge mensen die in Rotterdam-Zuid wonen en minder kansen hebben op de arbeidsmarkt."

Die keuze was snel gemaakt. Ik haal pas voldoening uit mijn werk als het iets goeds oplevert en dan niet alleen puur in de vorm van een product, maar emotioneel in contact met anderen. Dat maakt mij echt gelukkig in mijn werk.

Het is begrijpelijk dat mensen tevreden zijn met een negen-tot-vijf-baan en een goed salaris, en niet verder kijken dan dat, maar in mijn ogen is dat tijdelijk, daarom mik ik op successen waar ik heel mijn leven lang trots op kan zijn.

Mensen helpen geeft mij voldoening. Daarom heb ik altijd vrijwilligerswerk gedaan naast mijn opleiding, zoals huiswerkbegeleiding geven aan scholieren of bij verschillende stichtingen helpen bij het empoweren van vrouwen die wel een opleiding hebben afgerond, maar geen baan konden vinden, bijvoorbeeld omdat ze veel tijd staken in hun gezin. Of gewoon omdat ze een hoofddoek droegen, dat komt helaas voor.

Ik heb gevochten voor wat ik tot nu toe heb bereikt. Ik heb als het ware het leven naar mij toe getrokken en mezelf niet uit het veld laten slaan. Zo kreeg ik in groep acht een veel lager advies dan mijn Cito-punten en cijfers waard waren. Ik begon dus lager, maar dat weerhield mij er niet van om keihard te knokken en uiteindelijk af te studeren als Ingenieur aan de Hanzehogeschool in Groningen.

Toen ik de richting van de bouw opging, werd me vaak voorgespiegeld dat ik niet helemaal doorsnee was, en als boodschap, die wellicht goedbedoeld was, kreeg ik te horen: "Je hebt niet alleen ouders met een andere afkomst, maar je bent ook een vrouw in de bouw, heb je dat wel door?"

''Ik vind het een verrijking voor IOZ dat ik ten eerste als vrouw hier zit, ten tweede als Turkse Nederlander en ten derde dat ik een hoofddoek draag.''

Het was dus niet de gemakkelijkste weg die ik heb afgelegd, maar ik heb altijd geweigerd de slachtofferrol aan te nemen. Dat is zo nutteloos. Onrecht komt overal voor en iedereen ervaart tegenslagen in het leven. De kunst is om onverminderd door te blijven gaan. Dat adviseer ik dan ook aan mensen om mij heen, kijk vooruit, werk hard voor je toekomst, blijf investeren in jezelf. Laat jezelf zien en durf te doen.

En dan kom ik hier bij IOZ, een nieuwe uitdaging! Het ging eigenlijk gelijk goed, ik kreeg mee dat het project waarmee ik startte binnen twee weken af moest en dat is gelukt. Veel van de dingen die ik hier doe hebben te maken met stadsverwarming. Ik heb de ambitie om meer een coördinerende rol op me te nemen, maar ik zal – denk ik – ook altijd blijven tekenen en construeren, ik vind dat leuk om te doen en ik vergeet de tijd als ik ermee bezig ben.

Het feit dat ik een hoofddoek draag maakt het niet anders voor mij, maar wellicht wel voor andere mensen, die zich misschien afvragen of ik bijvoorbeeld een open persoonlijkheid heb of niet. Natuurlijk hebben mensen vooroordelen, feit is dat iedereen ze heeft, bewust of onbewust. Maar je kunt daar zelf iets aan doen; je kunt verbazen door het tegendeel te bewijzen. Als dat lukt levert dat je vaak ook nog eens een gunfactor op. 

We dragen als IOZ nu al veel culturen in de organisatie. Ik hoop dat we over tien jaar enorm zijn gegroeid en tegelijkertijd ook op cultureel gebied zelfs nog rijker zijn dan we nu zijn. Diversiteit is een verrijking.

 

 
stijn van leeuwen